یاد استاد !

این هم یک خاطره همینجوری:

دوره پیش دانشگاهی یک معلم شیمی داشتیم به اسم آقای "کاظم شکفته" که خیلی مرد دوست داشتنی ای بود... منتهی همیشه روی  تخته ریز می نوشت و من هم که چشمم ضعیف بود پدرم در می آمد تا نوشته های روی تخته را بخوانم ! به همین خاطر همیشه ی خدا، سرم روی جزوه بغل دستی ام بود! هرچقدر هم سر کلاس می گفتم "لطفا درشت بنویسید" افاقه نمی کرد! اول درشت می نوشت و بعد یادش می رفت و دوباره مورچه می دواند ! این بود که یک روز تصمیم گرفتم از باب دیگری وارد شوم و مدح استاد بگویم و اگر جواب نداد هم که بقول قدما :
"چو شاعر برنجد بگوید هجا    بماند هجا تا قیامت بجا!!!"
لذا یک روز، اول زنگ شیمی، شعر زیر را روی تخته نوشتم :

شکفته، ای همه عالم بســـویت        همه دنیا و اُخری مسـتِ رویت

بُوَد جانا ! نوبل شایـسـتــه ی تو        بگردد هر شیمیدان خاکِ کویت

بُوَد مارکف نیکوف شاگردِ دَرسَت        شـــــود لاوازیـه یــک تـار مـویت

                        نـویسـی گر درشت بر روی تخته        ببوسم روی و رخســــار نکویت!

با ابن حال ایشان همان جلسه هم روی تخته ریز نوشت و مورچه ها بدوانید و در پایان کلاس هم به من گفت : " چون ترسیدم بیای ماچم کنی ریز نوشتم !! "